غزل_ ترانه

پرستو

 

تو از هر پرستو پرستو تري

تويي لفظ باران هميشـه تري

 

تو را صد بهــار آرزو مي كنم

تو را اي فرشته تو را اي پري

 

تو حــس صميمــانه ي بـودني

تو در نبض رگهاي من ميزني

 

تو با موج عشق و جنون آمدي

تو از جنس دلشــوره هاي مني

 

اگــر اتفــاقي  چــرا سا ده اي

تو از ذهــن آيينــه افتــا ده اي

 

تو را بـاد و باران به اينجـا كشاند

تو آن دختـــر آسمــــان زاده اي

 

نگــاه تـو مثـــل عســل مي شود

صميمانه در عشق حل مي شود

 

دراين لحظه هايي كه تلخ است وتلخ

بـه شيـرينـي صد غــزل مي شود

 

تو از هــر پرستو، پرستــو تري

تويــي لفــظ باران هميشــه تري

 

تو را صـد بهـــار آرزو مي كنـم

تو را اي فرشته تو را اي پري

 

                                              رضارضي پور-82  

 

 

                                                                  

 

سوگ باران

 

 

بگو با آفتاب آيا، كه ياري مي كني يا نه

زمستانم كبودم را، بهاري مي كني يا نه

 

براي اينكه رودي تا  به درياها  رسد روزي

تو هم در سوگ باران گريه زاري مي كني يا نه

 

بگو آيا پرستو ها كه روزي باز مي گردند

تو با آوازهاشان بي قراري مي كني  يا نه

 

چرا اينقدر سرد است آسمان سنگي اين شهر

بگو با سنگ خارا سازگاري  مي كني  يا نه

 

كشيدم زخم چندين ساله را بر دوش خود عمري

بگـو با زخــم هاي كهنـه كاري  مي كني  يا  نه

 

                                                 رضا رضی پور-۸۲

 

                             ،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،     

 

روح عصیانی

 

به چنگ پلنگان چشمت اسيرم

من از نسـل افسانه هاي نميرم

 

منم روح عصياني شهــر آتش

نشستند ققنــوسيان در ضميرم

 

بتاب و بسوزان و خاكسترم كن

به دريا پرا كن كه وسعت بگيرم

 

                                   رضارضی پور-۸۱

 

                                          

 

                           

 

 

 

سپيد غزل

 

آمده بودم،

 

دلي را كه ميان شاخه هاي گيلاس جا گذاشته بودم،

 

جستجو كنم

 

و ردِ پاي كودكانه ام را دنبال كنم

 

روي سنگفرش خانه اي كه به وسعت يك دنيا بود

 

اما نمي دانم

 

كي جاي پاي پدرانم پا گذاشته ام

 

آنهايي كه به فراسوي جهان رسيده اند

 

نه، به من نگوييد كه بزرگ شده ام

 

دنيا كوچك شده است

 

چند قدم ديگر بردارم

 

به آخر دنيا خواهم رسيد.

 

                                       فروردين 83

 

                     ******************                       

آه گـم كـردم تمـام خويـش را

 

ردّ پـاي حضـرت درويـش را

 

مي گذشتند اندك اندك لحظـه ها

 

گريه مي كردم غرورخويـش را

 

درغـروبي، عصـر يك دلواپسي

 

سر كشيدم كاسـه ي تشويـش را

 

كو كجـا ماندهَ ست دست معجزه

 

تا كشـد از استخـوانم نيـش را

 

               مي رسد روزي كه مي بايد بريد

 

               دست هـاي سربـي تشويـش را

 

تا طلــوع عشق، بايد راه رفت

 

روزهاي تيـره ي در پيـش را

 

درسكـوتِ خويشتـن بايد شكست

 

              هيبتِ ابليــس كــج انديـش را

 

                                                                            خرداد ماه 82

                       ٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫

 

  بـاز در شعــرمـن روان شده اي

 

  بيــن گلــواژه ها نهــان شده اي

 

  همچــو پروانه هاي فصـل بهـار

 

  راهــي بـاغ ارغـــــوان شده اي

 

  بـه تلاطـــــم فـكنـــده اي دل را

 

  مـوج غـم هاي بي كران شده اي

 

  لحظــه اي پيـ‌ش بـاورم شده بود

 

  مثـل آن روزهـا جــوان شده اي

 

  كاش مي داد مــژده چلچـلــه اي

 

      فــارغ از درد بي امـان شده اي

 

                                                                                   بهار 76

 

 

 

 

 

 

غزل

 

بانـــو قلـم را پــل زدم، آهسته برگرديد

 

بانـــو شمـا آرامش دل هـاي پـــردرديد

 

حـالا كه دردستانتان خورشيـــد روييــدهَ ست

 

بانــونبينم اين چنين دلســـرد مي گرديد

 

وقتي كه ظلمت بر شب شعرم فرو مي ريخت

 

درچشمتان يك آسمــان خورشيد آورديد

 

بانوشما اسطـــوره ي دل هاي پردرديد

 

ازكودكــي با دردهاتان زندگــي كرديد

 

بانــو يقيــن دارم به اين كه زنـــده مي مانيد

 

آري شما پيـروز اين جنگيــد بي ترديد

 

بانوشما ابريـــد و باران از شما جاري ست

 

در ذهن من انديشه هاي سبز پرورديد

 

  

                                                                خرداد76                                            

                                        

                                         --------------------------------------------

بگــــــو از آسمــــــان، از ابـــــــر، از بـــاران

 

بـــــراي مـــن چـــه آوردي پرستـــــو جـــان؟

 

زمــــــان رويـــش گل هــــــــاي داوودي ست

 

بيـــــــا اي كــــولــي زيبـــــــاي سـرگـــــردان

 

غــــروب انگـــار در ســوگ درختـــــان است

 

رسيــدهَ ست آه..... شــايد فصــــل پاييـــــزان

 

بيــــــا بـا مـــن بگـــــو از كـــــوچ لك لك هــا

 

مـــرا تا سرزميـــن شعــــــــر بــرگــــــــردان

 

بيــــــا از جــــاده هــاي رفتـــه بـرگــــــرديــم

 

به ســوي عشــق، مستــي، آتــش و عصيـان

 

نمــي دانــــم كجـــا گــــم كــرده ام خــــود را؟

 

چـــــرا افتـــــــاده ام دنبـــــــال دل حيــــران؟

 

گمـــــانــم درشب چشمـــــان تــــو گــــم شــد

 

درآن دريـــــــا، درآن انــــــدوه بــي پــايــان

 

كســــــي فـــــــريــــــاد دارد در درون مــــن

 

كه اي شاعر چه مي خواهي ازاين حرمان؟

 

مگـــر بـا چشـــم هـــاي خــــود نمي بينـي؟

 

كه خـــود را مي كشـــم بردوش خود پنهان

 

سپـس در گـــــوش مــــن آرام مي خـــواند

 

رهـــا كــن خويش را از خويش، از زنــدان

 

و بشكــن بغـض چنــديـن ســالــه را امشب

 

مــــرا فـــــريــاد كــن، فـــريــاد در بــاران

 

 

                                               زمستان 83

                                       //////////////////////////////

 

تمـام ذهن كوچـه را ورق زد و مرور كرد

 

كسي كه از كنار من، به سادگي عبور كرد

 

نگـــاه مهــــربان او، فـــراتــراز سلام بود

 

ويك جهـان پيـام داشت اگرچه بي كلام بود

 

صدا زدم تو كيستي؟ بگو اگر فرشته اي

 

بگـوبگـوازآتــش كــــدام تب سرشته اي؟

 

صـدا زدم شتاب كن، بيـا كه ديرمي شود

 

ميان شعرهاي خود، كسي اسير مي شود

 

ورفت ورفت و دورشد، رسيد تا خيال ها

 

چكيـــد ازنگــاه شب، علامت سئـــوال ها

 

چگونه مي توانم از درون خود سفركنم؟

 

شب سياه خويـش را سپيــده  و سحركنم؟

 

چگونه مي توان گذشت ازاين همه سئوال ها؟

 

چه پاسخــي دهـم به اين محــال و احتمال ها؟

 

به سرزميـن عاشقـي، چگونه مي توان رسيد؟

 

ازاين گذشت وعاقبت به سادگي، به آن رسيد؟

 

صــدا زدم بيـا بيـا، كه منتظرنشسته ام

 

قسم به چشم هاي تو، ازانتظارخسته ام

 

غم غروب جمعه ها، چقدرتلـخ بوده است!

 

هميشه عصرجمعه ها، غم مرا سروده است

 

همين كه پلك بسته شد، دوباره اوظهوركرد

 

وذهــن خستـه ي مـرا پــراز تب شعوركرد

 

ازآن به بعد شاهدِ شهابم و ستاره ام

 

درانتظـار لحظه ي تولــد دوباره ام

 

درانتظــار يك نفــر، كســي كـه آسماني است

 

وطعم حرف هاي او، به رنگ مهرباني است

 

ارآن به بعد يك نفر، نشسته در مسيرمن

 

كه بوي ياس مي دهد، طبيعت ضميرمن

 

ازآن به بعد زندگي ، براي من عجيب شد

 

نگاهِ دختـــران غــم، صميمي و نجيب شد

 

كسي كه از كنار من، به سادگي عبور كرد

 

تمـام ذهن كوچـه را ورق زد و مرور كرد

 

                                                                           دي ماه 80

 

                                     :::::::::::::::::::::::::::::

 

چه حسي دراعماق چشمت نهان است؟

 

همـاننــد شب هــاي آتشفشــان است

 

و آبستـــن انفجــــار عظيمــي ست

 

جنوني كه در چشم هايت نهان است

 

عميق است گاهي نگاهت كه انگار

 

حماسي ترين شعرهاي جهان است

 

و گاهي چنان عاشقانهَ ست، گويي

 

غزلـــواره ي شاعـران جوان است

 

تورا قطره قطره چكيد از ضميرش

 

خدايي كه درشعـــرهايم روان است

 

وسيـــعَ ست آري نگــاهت هميشــه

 

درانديشه ي كشف صد كهكشان است

 

زميـــن تـاب گنجـــايشش را ندارد

 

كسي كه فــراســـوي خط زمان است

 

                                                             شهريور 81

 

 

 

غزل

 

                                         لیلا

من نمازم مرا بخوان ليلا

 

عصرها لحظه ي اذان ليلا

 

سعي كن تا قضا نگردد عشق

 

ديراگر شد ولي بخوان ليلا

 

چشم هايم پراز مناجات است

 

ازخـــدايان باستــان ليلا

 

اقتـــدا كن به حضرت آتـش

 

تا بسـوزم دراين ميان ليلا

 

        *******

 

آسمـــان را شبـي تماشـا كن

 

پاي گل هاي ارغوان ليلا

 

چادري ازستاره ها سر كن

 

پربكش سوي كهكشان ليلا

 

جستجو كن ستاره ي من را

 

دختــر خوب آسمـان ليلا

 

سال ها روي بام چشمــانم

 

منتظــربوده ام هر آن ليلا

 

گفتگــو با ستاره ها كردم

 

تا بگيرم ازاو نشــان ليلا

 

          *******

 

شامگاهان دلم چه مي گيرد

 

از تمـــام ستــارگــان ليلا

 

آه امشب تب جنـــون دارند

 

واژه ها بر سر زبـان ليلا

 

مي كشد تا كجـا به دنبالش

 

سيل غم هاي بيكـران ليلا

 

        *******

 

باز امشب ستاره باران است

 

واژگون مي شود جهان ليلا

 

آي ليلاي آسمـــان گــــردم

 

آسمــان را بـده تكـــان ليلا

 

بعـــد بر بـال ابــرها بنشين

 

گريه كن از غم زمان ليلا

 

مثل رودي به سمت درياها

 

تا ابــد مي شوي روان ليلا

 

          *******

 

مي پرد پلك چشم شب، انگار

 

وحشت افتـاده در نهــان ليلا

 

عمــر بي اعتبـار ما را آه....

 

مي برد هــودج زمــان ليلا

 

وقت كوچيدن پرستوهاست

 

مي رسد ناگهـان خزان ليلا

 

         *******

 

مثل تصــوير بيت زيبـايي

 

تا ابـــد ياد من بمــان ليلا

 

غزل

 

آه مي خواهــم از ايـن عشــق فراتــر بروم

 

تا كه از جــام غـزل هاي خودم ســر بروم

 

چنــد سال است كه با بغض كهن درگيـــرم

 

بشكنــد كــاش كه با حنجـــره ي تــر بروم

 

 در كجـا مانــده قلنـــدر كه شب حــادثه را

 

دربــدر از پــي ديــوانــــه ي ديگــر بروم

 

باشـد اين شهـــر پرازحـادثه مال خودتـان

 

در تلاشــم كه از اين معــركه ها در بروم

 

چشـم هـا آن طرف پنجــره ها زل زده اند

 

تا بـه دنبــــال خــط بــال كبــــوتـــر بروم

 

تا سحـر خوانده مـرا، عاشقي زنجـــره ها

 

آه مي خواهــــم از اين عشـق فراتر بروم

 

                                                                   تيرماه 82

                                              /////////////////////////

بازهــــم گيســـو پريشـــان كن مرا

 

مثل دريــــايي، خروشــان كن مرا

 

كفـــرگيســـو را بــده بــردست باد

 

نـامسلمــــانم، مسلمــــان كــن مرا

 

مثــل طوفــان درسكوتستــان غــم

 

لحظه اي برخيـزو ويران كن مرا

 

جـرعــه اي ازچشم هايت را بريز

 

خيس تـراز چشـــم بـاران كن مرا

 

بعـــدازاين آوارگــي ها، تا جنـون

 

يك قدم مانده ست، حيران كن مرا

 

چتـــرچشمــــان قشنـگت را مبنــد

 

زيربا ل عشــق، پنهـــــان كن مرا

 

                                                                        بهمن 81 تهران